من رفتار کودک را فقط به‌عنوان یک «نشانه» نمی‌بینم، بلکه آن را یک زبان می‌دانم؛ زبانی که اگر درست فهمیده شود، مسیر درمان کاملاً تغییر می‌کند.

در کار با کودک و نوجوان، تمرکز من بر تحلیل عملکردی رفتار و شناسایی عوامل زمینه‌ساز مشکلات است؛ اینکه هر رفتار در چه شرایطی شکل می‌گیرد و چه مهارت‌هایی در پس آن نیاز به تقویت دارد.

در مسیر حرفه‌ای خود با کودکانی همراه بوده‌ام که با چالش‌هایی مانند اختلال طیف اوتیسم، نقص توجه و بیش‌فعالی، اختلالات یادگیری (خواندن، نوشتن و ریاضی)، مشکلات تنظیم هیجان، رفتارهای برون‌ریزی و درون‌ریزی، اختلالات ارتباطی و تعامل اجتماعی و مشکلات سازگاری رفتاری مواجه بوده‌اند.

هدف من در درمان، صرفاً کاهش رفتارهای چالش‌برانگیز نیست، بلکه کمک به شکل‌گیری مهارت‌های جایگزین، افزایش انعطاف‌پذیری رفتاری و بهبود عملکرد کودک در محیط‌های واقعی زندگی است.

برای من، درمان زمانی معنا دارد که تغییر فقط در جلسه اتفاق نیفتد، بلکه در خانه، مدرسه و تعامل‌های روزمره کودک هم دیده شود.